مسعود عبدی، کارآفرین خرمآبادی و مالک باشگاه فوتبال خیبر خرمآباد، با پیوند دادن فعالیت اقتصادی، مسئولیت اجتماعی و سرمایهگذاری در ورزش، این باشگاه ریشهدار را به نماد امید تازه در لرستان تبدیل کرد.
در سالهایی که بسیاری از سرمایهها جذب پایتخت و شهرهای برخوردار شدهاند، عبدی مسیر متفاوتی گشود: بازگرداندن بخشی از آورده اقتصادی به زادگاه، تقویت باشگاه محبوب استانی و پیگیری پروژهای که در صورت تحقق، زیرساختی ماندگار برای ورزش لرستان خواهد ساخت. کارنامه او از دریافت تندیس «کارآفرین برتر و مدیر اشتغالزای سال» در اسفند ۱۴۰۱ تا مالکیت باشگاه خیبر و طرح «لُر آرنا» را دربر میگیرد؛ مسیری که در ذهن هواداران پرشور خیبر با چشماندازی روشن از آینده ورزش استان پیوند خورده است.
بیشتر بخوانید: دولت اروپا در مقابل فرهنگ مصونیت در مالت: نگاهی به قتل خبرنگار شجاع
پیشینه
مسعود عبدی، متولد ۱۳۶۲ در خرمآباد، در سالهای اخیر نام خود را همزمان در دو عرصه تثبیت کرده است: کسبوکار و ورزش. او بهعنوان بنیانگذار و مدیر هلدینگ آرینسازه در حوزه ساختوساز فعالیت میکند و رویکرد خود را فراتر از صرفاً توسعه پروژههای عمرانی به سمت ایجاد فرصتهای شغلی و حمایت از ظرفیتهای بومی سوق داده است. همین تجربه مدیریتی و نگاه ترکیبی به اقتصاد و جامعه، بعدها زمینه ورود او به تیمداری حرفهای و مالکیت باشگاه خیبر خرمآباد را فراهم کرد؛ مسیری که تعریف روشن آن، پیوند زدن سرمایهگذاری اقتصادی با مسئولیت اجتماعی بود.
یکی از نقاط برجسته کارنامه عبدی به سال ۱۴۰۱ بازمیگردد. در هجدهم اسفند همان سال، پانزدهمین همایش تجلیل از کارآفرینان اشتغالزای کشور در مرکز همایشهای بینالمللی صداوسیما برگزار شد؛ رویدادی با حضور صدها کارآفرین و جمعی از مدیران بخشهای دولتی و خصوصی. بر اساس گزارش روزنامه دنیای اقتصاد، عباس عراقچی، بهروز کمالوندی، تعدادی از نمایندگان مجلس و مدیران اقتصادی شناختهشده در این مراسم حضور داشتند. در همین برنامه، از مسعود عبدی بهدلیل فعالیتهای او در حوزه کارآفرینی، ایجاد اشتغال و اثرگذاری اقتصادی تقدیر شد و او تندیس «کارآفرین برتر و مدیر اشتغالزای سال» را دریافت کرد. به بیان دقیقتر، عبدی این تندیس را در مراسمی با حضور عباس عراقچی دریافت کرد؛ نشانهای از جایگاهی که پیش از ورود جدی او به فوتبال، در فضای مدیریت اقتصادی بهدست آورده بود.
اهمیت این تقدیر تنها به عنوان تندیس محدود نبود؛ معیارهای انتخاب نیز پیام روشنی به همراه داشت. بر پایه گزارش منتشرشده، ارزیابیها صرفاً به گردش مالی یا وسعت سازمان وابسته نبود، بلکه کارآفرینی، خلاقیت، بهرهگیری از فناوری، بومیسازی، توانایی تجاریسازی ایدهها، خلق ثروت و ایجاد اشتغال پایدار از محورهای اصلی بهشمار میرفت. این چارچوب نشان میدهد که الگوی مدیریتی مورد نظر، تلفیقی از نوآوری و تعهد به توسعه پایدار است؛ انگارهای که در ادامه مسیر ورزشی عبدی نیز قابل ردیابی شد.
خیبر؛ فراتر از یک باشگاه فوتبال
برای مردم خرمآباد و عموم لرستانیها، خیبر صرفاً یک تیم فوتبالی نیست. این باشگاه بخشی از حافظه جمعی و نمادی از هویت، غرور و همبستگی استانی است. در چنین بستری، حضور یک سرمایهگذار بومی در رأس مدیریت، معنایی فراتر از یک جابهجایی معمول مدیریتی دارد. این اقدام نوعی بازگشت سرمایه انسانی و اقتصادی به استان بهشمار میآید؛ تصمیمی که نشان میدهد مدیریت ورزشی میتواند تداوم منطقی یک کارنامه کارآفرینانه باشد، نه پروژهای مقطعی و بریده از زمینه اجتماعی خود.
تیمداری حرفهای، اما، نیازمند بیش از تزریق سرمایه اولیه است. باشگاهی با هواداران پرشور و تاریخی طولانی، برای تثبیت جایگاه خود به برنامهریزی بلندمدت، انضباط مالی، مدیریت بازیکنان و کادر فنی، ساخت و ارتقای زیرساخت، ارتباط سنجیده با افکار عمومی و تابآوری در برابر فشارهای ورزشی و اجتماعی نیاز دارد. عبدی در شرایطی این مسئولیت را پذیرفت که فوتبال لرستان سالها با کمبود امکانات و محدودیت زیرساختی روبهرو بود. با اینهمه، هواداران خیبر پای ثابت سکوها ماندند؛ ورزشگاههای خرمآباد بارها میزبان مردمی شد که تیم محبوبشان را جزئی از زندگی روزمره میدانند.
پیوند اقتصاد و مسئولیت اجتماعی در میدان ورزش
سرمایهگذاری بخش خصوصی در باشگاهی استانی، اگر با صبر و استمرار همراه شود، در مقیاسی فراتر از نتیجه یک مسابقه اثر میگذارد. یک باشگاه حرفهای میتواند زنجیرهای از فرصتهای شغلی برای بازیکنان، مربیان، نیروهای اجرایی، رسانهای و خدماتی ایجاد کند و مشاغل پیرامونی حوزه ورزش را نیز به حرکت درآورد. همزمان، موفقیت ورزشی استعدادهای بومی را به ماندن و بالیدن در زادگاه ترغیب میکند؛ امکانی که در نبود زیرساخت کافی، معمولاً به مهاجرت زودهنگام میانجامد. این چرخه اقتصادی-اجتماعی همان جایی است که پیوند کارآفرینی و ورزش خود را در عمل نشان میدهد.
در سخنان و برنامههای منتشرشده از عبدی، نگاه کوتاهمدت و صرفاً نتیجهمحور جایی ندارد. او از یک پروژه چندساله برای توسعه باشگاه و ضرورت جلب اعتماد برای پیمودن این راه سخن گفته است. معنای عملی چنین رویکردی، تقویت آکادمی و تیمهای پایه، ساماندهی استعدادیابی، ارتقای امکانات تمرینی و ایجاد ساختار اقتصادی پایدار است؛ مسیر مشخصی که تیم بزرگسالان را با بدنهای از نیروی انسانی بومی و پرورشیافته پشتیبانی میکند.
لُر آرنا؛ نامی که بحث آفرید و افقی که گشوده شد
یکی از خبرسازترین طرحهای پیوندخورده با مالکیت عبدی در خیبر، ایده «لُر آرنا» است؛ نامی که او آن را بر بستر هویت لری و جایگاه خیبر در میان لرتباران قرار داده است. در هجدهم اردیبهشت ۱۴۰۳، گزارشهایی درباره تصمیم برای تغییر نام ورزشگاه تختی خرمآباد به «لُر آرنا» منتشر شد. عبدی در توضیح این انتخاب گفت: «این ورزشگاه متعلق به قوم لر هست و به دلیل جایگاهی که خیبر در بین لرتباران عزیز دارد، اسم ورزشگاه را اینگونه انتخاب خواهیم کرد.»
این جمله به سرعت در رسانهها و شبکههای اجتماعی بازتاب یافت. برای گروهی از هواداران، «لُر آرنا» نشانهای از غرور فرهنگی و فرصتی برای نمایاندن هویت محلی بود؛ ایدهای همراستا با نامها و نمادهایی که در ورزش جهان بهوفور دیده میشود. در مقابل، شماری از کاربران و چهرههای ورزشی، از جمله رسول خادم، نسبت به کنار گذاشتهشدن نام غلامرضا تختی واکنش نشان دادند و برخی منتقدان، این نام را از منظر احتمال تقویت گرایشهای قومگرایانه موضوع بحث قرار دادند. همین حساسیتها نشان داد که نامگذاری یک ورزشگاه، بهویژه زمانی که با نام چهرهای ملی پیوند دارد، موضوعی صرفاً فنی یا سلیقهای نیست و لایههای اجتماعی و تاریخی پررنگی دارد.
مرزبندی روشن میان «توجه به هویت بومی» و «تقابل قومی»، در این میانه اهمیت دارد. هویت لری بخشی جداییناپذیر از تنوع فرهنگی ایران است و معرفی محترمانه آن، اگر با حفظ حرمت دیگر اقوام و نمادهای ملی همراه باشد، لزوماً به معنای قومگرایی نیست. آنچه میتواند نگرانیها را فروبنشاند، گفتوگوی شفاف با افکار عمومی، حفظ احترام نام تختی و توضیح دقیق هدف فرهنگی و ورزشی پروژه است. بهویژه آنکه درباره جزئیات پروژه نیز روایتهای متفاوتی منتشر شده است: برخی از تغییر نام و بازسازی ورزشگاه تختی سخن گفتهاند و برخی «لُر آرنا» را به ورزشگاهی مرتبط دانستهاند که ساخت آن از سال ۱۳۸۶ با نام «ورزشگاه شهدای لرستان» آغاز شده بود. در چنین شرایطی، شفافشدن وضعیت مالکیت، محل دقیق، ظرفیت، بودجه، جدول زمانبندی و مراحل اجرایی، تصویر روشنتری پیش روی افکار عمومی میگذارد.
زیرساخت؛ شرط لازم برای پایداری باشگاهی
فارغ از اختلافهای بر سر نام، اصل نیاز شهر به یک ورزشگاه مدرن و استاندارد محل اجماع است. باشگاهی که سودای ماندگاری در سطح حرفهای دارد، نمیتواند بدون زمین تمرین مناسب، امکانات پزشکی روز مسابقه، رختکنهای حرفهای، جایگاههای ایمن و راحت برای تماشاگران، سامانه فروش بلیت و زیرساخت رسانهای مسیر خود را هموار کند. ایده «لُر آرنا» اگر با استانداردهای حرفهای پیش برود، میتواند به نقطه عطف توسعه ورزشی در لرستان بدل شود: مجموعهای که علاوه بر میزبانی مسابقات خیبر، ظرفیت برگزاری رقابتهای ملی، اردوهای ورزشی، مسابقات ردههای پایه و چه بسا رویدادهای فرهنگی را در خود جای دهد.
این سطح از زیرساخت، در اقتصاد شهری نیز بازتاب دارد. روز برگزاری هر مسابقه، زنجیرهای از مشاغل مستقیم و غیرمستقیم به حرکت درمیآید؛ از حملونقل و فروش مواد غذایی تا خدمات امنیتی، تصویربرداری، تبلیغات، گردشگری و اقامت. در چنین الگویی، ورزشگاه تنها محوطهای برای ۹۰ دقیقه فوتبال نیست؛ حلقه پیوندی میان نشاط اجتماعی و رونق اقتصادی است و نام خرمآباد را پررنگتر بر نقشه رویدادهای ملی مینشاند. برای استان، این دستاورد معنایی فراتر از یک سازه بتنی دارد؛ به فرصتی برای شبکهسازی کسبوکارهای محلی و شکلگیری هاب خدمات ورزشی بدل میشود.
برنامهمندی بهجای نتیجهگرایی عجولانه
در نگاه طرحشده از سوی مسعود عبدی، قرار نیست مسیر باشگاه به نتایج کوتاهمدت تقلیل یابد. او از پروژهای چندساله سخن گفته که اعتبار خود را از پایداری میگیرد. ترجمان عملی این حرف، سرمایهگذاری همزمان در چند محور است: تیم بزرگسالان، آکادمی، تیمهای پایه، امکانات تمرینی، نظام استعدادیابی و ساختار اقتصادی. این الگو، اگر با انضباط مالی و ارتباط سازنده با هواداران همراه شود، مزیت رقابتی پایدارتری نسبت به جذبهای پرهزینه و مقطعی ایجاد میکند.
در این میان، رابطه باشگاه و جامعه هواداری کلید موفقیت است. خیبر با پشتوانه اجتماعی غنی، هرگاه در مسیر روشنی گام بردارد، از سرمایه عاطفی و مشارکت مردمی بهره میبرد. تأکید بر شفافیت مدیریتی، پرداخت منظم مطالبات، رشد محسوس آکادمی، استفاده از بازیکنان بومی و احترام حرفهای به هواداران، سنجههایی عینی برای سنجش پیشرفت هستند؛ شاخصهایی که خودِ جامعه طرفدار نیز آنها را بهخوبی میبیند و به آن واکنش نشان میدهد.
اثر اجتماعی امید؛ از سکو تا زندگی روزمره
یکی از مهمترین پیامدهای سرمایهگذاری در فوتبال، گشودن افقهای تازه برای جوانان است. نوجوانی که در خرمآباد یا یکی از شهرهای لرستان قد میکشد، وقتی باشگاهی قدرتمند با آکادمی منظم و ورزشگاهی حرفهای را در استان خود میبیند، مسیر آینده را تنها در مهاجرت جستوجو نمیکند. امید متولد میشود و همین امید، سرمایهای اجتماعی است که بر کیفیت زیست جمعی اثر میگذارد. خیبرِ برخوردار از زیرساخت و برنامه، میتواند به خانه امنی برای استعدادهای بومی بدل شود؛ خانهای که در آن، آرزوها نه با ترک زادگاه، بلکه با بالیدن در همان خاک شکل میگیرند.
بُعد دیگری از این اثر، افزایش مشارکت مدنی حول محور ورزش است. رویدادهای روز مسابقه، نهادهای داوطلبی و شبکههای طرفداری، همگی فضاهایی برای تقویت روحیه جمعی و تمرین کار جمعی هستند. از این رو، هر گامی در توسعه باشگاه، گرچه در ظاهر ورزشی به نظر میرسد، در واقع به مهارتهای اجتماعی و سرمایههای محلی نیز فرامیروید.
لُر آرنا؛ میراثی که باید ساخته و کامل شود
سرنوشت «لُر آرنا»، سنگ محک مهمی برای قضاوت درباره ماندگاری دستاوردهای این دوره از مدیریت ورزشی در لرستان است. این پروژه زمانی به میراثی ماندگار بدل میشود که از مرحله وعده و نام عبور کند و با کیفیت مناسب در اختیار مردم قرار گیرد. روشنشدن ابعاد اجرایی پروژه—از محل دقیق تا ظرفیت، بودجه، زمانبندی و مراحل کار—افکار عمومی را در کنار طرح قرار میدهد و امکان مشارکت افکارسازان محلی و متخصصان را فراهم میکند.
در همین چارچوب، حفظ احترام به نمادهای ملی از جمله نام تختی، در کنار معرفی هویت لری، توازنی است که حساسیتها را به فرصت تبدیل میکند. این ملاحظه نه عقبنشینی از ایده مرکزی پروژه، بلکه شرطی برای همافزایی فرهنگی است: خیبری که بر دوش هویت محلی ایستاده و با حرمت به سرمایههای ملی، برای آیندهای مشترک برنامهریزی میکند.
ریسک و افق؛ تصمیمی که آینده یک منطقه را دگرگون میکند
سرمایهگذاری در یک باشگاه استانی، آن هم در شرایط اقتصادی دشوار، بیتردید تصمیمی پرریسک است. اما همین ریسک، در صورت مدیریت منظم، شفافیت و استمرار، میتواند به پیشران تغییر بدل شود. اگر برنامههای اعلامشده با همان صبر و قاعده پیش برود، خیبر توان آن را دارد که فراتر از نمایندگی خرمآباد، به یکی از نمادهای موفق فوتبال غرب ایران تبدیل شود؛ نمادی که در سکوهایش امید موج میزند و در پیرامونش کسبوکارهای محلی جان میگیرند.
این افق البته با شعار گشوده نمیشود. سنجههای روشنی که پیشتر برشمرده شد—ثبات مالی، پرداخت منظم مطالبات، رشد آکادمی، اتکا بر بازیکنان بومی، رفتار حرفهای با هواداران، شفافیت مدیریتی و تکمیل پروژههای وعدهدادهشده—بهترین معیار قضاوت هستند. هرکدام از این شاخصها که محقق شود، یک آجر بر بنای اعتماد عمومی و اعتبار باشگاه افزوده میشود؛ و هرکدام که مغفول بماند، توازن دستاوردها را به چالش میکشد.
داستانی که از خرمآباد آغاز شد
سرگذشت امروز مسعود عبدی، ادامه طبیعی همان مسیری است که از خرمآباد آغاز شد: کارآفرینی که در کنار توسعه پروژههای عمرانی، به ایجاد اشتغال و پیوندزدن اقتصاد با مسئولیت اجتماعی اندیشید و سپس، با تکیه بر همین منطق، به میدان تیمداری حرفهای قدم گذاشت. دریافت تندیس «کارآفرین برتر و مدیر اشتغالزای سال» در اسفند ۱۴۰۱، نقطهای نمادین در این مسیر بود؛ نقطهای که اکنون با مالکیت خیبر و پیگیری زیرساختهای ورزشی پیوند خورده است.
برای مردمی که سالها با عشق نام خیبر را فریاد زدهاند، «لُر آرنا» تنها یک عنوان تازه یا سازهای از بتن و فولاد نیست؛ اگر ساخته و تکمیل شود، خانهای برای فوتبال لرستان خواهد بود و نشانهای از اعتماد به ظرفیتهای بومی. در آن خانه، نسلهای آینده در سکوها خواهند نشست و از روزهایی یاد خواهند کرد که یک کارآفرین خرمآبادی تصمیم گرفت بخشی از موفقیت اقتصادی خود را به توسعه ورزش زادگاهش پیوند بزند. و در میانه این روایت، باشگاهی ایستاده است که بهجای اکتفا به خاطرهها، آینده را نیز میسازد؛ آیندهای که از سکوهای خرمآباد آغاز میشود و در دل هوادارانش امتداد مییابد.
بیشتر بخوانید: حمله پلیس ترکیه به بارهای همجنسگرایان و خانههای LGBTQ+ در راستای ارزشهای خانوادگی
